Հուքայի պատմությունը սովորաբար սկսում են 16-րդ դարի Հնդկաստանից և Պարսկաստանից, որտեղ ծխախոտի ծուխը սկսեցին անցկացնել ջրի միջով՝ կոկոսի կեղևից պատրաստված անոթներում։ «Հուքա» բառը գալիս է արաբերեն «huqqa»-ից, որը նշանակում է փոքր տուփ կամ սափոր։
Օսմանյան կայսրությունում ջրային ծխամորճը՝ նարգիլեն, դարձավ հյուրընկալության և սրճարաններում երկար զրույցների խորհրդանիշ։ Վարպետներն այն վերածեցին արվեստի առարկայի՝ ապակե կոլբաներով, մետաղե լիսեռներով և երկար կաշվե խողովակներով։
Ժամանակակից լաունջ մշակույթը շատ ավելի երիտասարդ է։ 20-րդ դարի վերջին Եգիպտոսից տարածվեց քաղցր, բուրավետ ծխախոտը՝ մուասելը, և դրա հետ միասին՝ գունեղ թասերն ու խառնուրդները, որոնք այսօր բոլորին ծանոթ են։ Երևանի հուքա վայրերն այս նոր ալիքի մասն են՝ ընկերների հետ հանդիպելու, մինչև ուշ զրուցելու և նոր համեր փորձելու վայրեր։